MONIUSZKO, Stanisław
2 voix · [Piano.], [Piano.]
Chargement de la partition…
! Rodzinna wioska już się uśmiecha, po latach tylu matkę zoba-czę! Boże! już teraz płaczę, chociaż to obca,siednia strzecha. Matka boleje wciężkiéj załobie, nagle, żem zgiwieść tutajży, Zacny Choży strzegł jej jak siostry wdługiej chorobie, a wtych samotnych chwilach goryczy, gdy każda łza jest bólu dotknięciem, pocieszał ! matkę anioł słodyczy. Bronia, co ślicznem znałem dziewczęciem. O! zacni ludzie kiedy niedola, Wy koili szczerzej niż krewni, o moje lasy! o moje pola! gdy do was wracam, coraz mi rzewniéj! Choży pewnie poszedł na łowy tenże sam dworek nic się nie zmienił, wogrodzie tylko szpaler grabowy liśćmi się bardziej ocienił.
Copyright 2022 Narodowy Instytut Fryderyka Chopina (https://polishscores.org) — License CC-BY-4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0)
Connectez-vous pour copier cette partition dans votre espace et l'annoter. La partition d'origine, elle, ne change jamais.