Akt pierwszy - Scena V

Paroles

Proculus

przebacz mi! lecz wiesz, że tyle razy Przychodzę, by ztwych ust wyroku się doczekać, Dziś mi odpowiedź daj! Dziś? Livio! nie chciej zwlekać Czy oddasz mi dłoń? Milczysz? a chmurny cień na czole zaległ twem, złowrogi zamiar zmień. i rękę przyjmij i potem co widziałem, ja proszę cię! Ach po Jednak Livio pomnić chciej. jeśli ujrzę wchwili złej, Że wtwem sercu inna miłość wre, O wtedy Livio biada ci! strzeż się mnie! ja nad tozemszczę, zemszczę się! Ty mi ugać, grozić śmiesz? Zuchwalcze! A ty zuchwałym zwiesz tego, co panem twym, Słuchaj i drżyj! Słów moich słuchaj korna nie gniewna. Ty raczej łaski błagaj mej! Obelgi wdomu mym! Czyś tego pewna? Ha! Livio! porzyć dumę niewczeTy córko niewolnicy. Co przez podstęp swej matki Dzierżysz imię dostatki. Prawda? Uchylambek tajemnicy. Ja tajemnicę twoukryję, Tego co zdradził, zabiję, Ciebie osłonię zwolnię od kary, Wyniosę do mego boku, Lecz ty mi dochowasz wiary będziesz moja! Nie! Więc jeszcze mało? Chcesz, by chłosta twe pocięła ciało? Litości panie! litości! Nareszcie! Więc zgadzasz się? Idę zaprosić gości Bo jutro nas poczy ślub! Lecz za śmierć świadka dasz mi śmierć inTen co wtwem sercu haniewinmiłość obudził niech zginie! Oto pierścień, wperle bladej skryte truce jady! Niech znim zginie ślad przeszłości Ach! Ten, co twomiłość skradł, chcę, by ztwojej ręki padł, śmierć mu zada własna ręka twa. Niewolnik ten ach biada mu! biada mu! Kochanek twój! on dzisiaj skonać ma! !

Livia

Zawcześnie wdomu mym chcesz dawać rozkazy. Tak, Livio dły! O tak! spodlony szałem Przebóg! Ranę wznawiam bolesNikczemny! Milcz! i słuchaj wyroku. Tak! Jutro czekam cię. Jutro? tajemnicę pokryje grób! Lykon! Ach! Posłuszeństwo okaż Ach! litości! Ach! litości! litości!