Akt II. Scena 7. Duet

Paroles

D.\nD.

mu? ! To on! Tak, to on! on sam! ! Przebaczam ci! Przebaczam ci! ! ! Ileż cierpiałem! o ileż cierpiałem! Bez wsparcia, bez opieki samegoś mnie zostawił! Czyś ty serce miał? Trzy lata łez, tęsknoty,.. nie! trzy to były wieki, Co mi zbrzydziły widok naszych lasów, skał. Więc garśmierruszyłem, nie poznany. Śród nocy od obcych wyżebrałem Tę odzież co mnie kryje I szedłem upa dazboleści zniemocy. A dziś niepomnę tych cierpień, Nie pomnę boleści gdy odzyskałem cię Bogowie! wam chwała! mój skarb znaleziony! Wrodzinne śpieszmy strony! O pójdź! wracajmy tam! Wrodzinne spieszmy strony! wracajmy tam! Milczysz? ty drżysz? Czyż dla mnie rozpacz nowa? Czy kto inny, wtych miejscach, kto inny do ciebie prawo rości? Tak! uchodżmy co prędzej! Co słyszę! Pozostać tu? i żyć wśród ludzi Co kałem wzgardy ciskawnas?.. I drżeć, rychło prawda ich zemstę obudzi, By przychylnych zamienić wgłaz?! Nie! nigdy! Wyrzekłeś się mnie!! Mój skarb stracony znów! ! Zniskarb drogi! Nie dojdę gdzie ślad, Dały go bogi! Odebrał świat. Pójdź! pójdź mój kiju! pójdź wierna ma podporo! Straciłem dziecię drogie me dziecię! Tyś został mi prowadź mię! prowadź Zmych mi cię nie odbioAch prowadź prowadź daleko Zmych rak mi cię nie odbioo tam! o tam gdzieśmy wzrośli Zakończmy nasze dni! ! Tak niegdyś zwano i mnie... Ach gdzie on gdzie? Rycerzu! daj resztkę chleba Idę bardzo daleko... Wróci? o Nieba! Więc on źyje? nie będęsam? O Panie pochwalony! Przyjdzie? Wrodzinne wrócim strony? I chaty naszej ujrzym próg? Ach dozwól paść do twoich nóg! Prowadź mię prowadź na łono mego syna! On tak mnie kocha, tak kocha ja to dobrze wiem, Ojciec swój żal i boleśći zapomina Bo jego rospacz była marnym tylko snem. Niech przycisnę go do łona! On stęskniony tak jak ja Pójdźmy pójdźmy zanim skona zreszżycia światło dnia! Pójdźmy! On tak kocha mnie tak kocha, ja to wiem. Rozpacz moja była snem! była snem pójdźmy! pójdźmy! On mnie kocha, ja to wiem! śpieszmy! śpieszmy! Dalej śpieszmy zanim skona, zanim skona zreszżycia światło dnia, Nim skona światło dnia nim skona światło dnia, nim skona światło końca dnia.

Voix 2

rò? ! È lui! Si è lui! oh Dei!.. ! Ti perdonai Ti perdonai! ! ! Quantoho sofferto! oh quantoho sofferto! Privo d'appoggioeaita, m'abbandonastiin grato! Tu neavestiil cor? Passai tre anniin pianto, no! secoliho vis suto, che delle nostro selvein me destaroorror. Fin chè di tracm'avviai, sconosciuto di notte. Pietose gentia me queste vesti han prestato. A caso ramminganalfin t'ho trovato. Ed or immemore del duolo, più non deploroil pianto, poichè congiunti siam. Gli dei sian lodati per dono co tanto! Ed or con me figliuolo, deh vien! laggiù torniam! Or vien con me figliuolo, torniam laggiù! Taci? perchè? D'imprevedutoaffanno forseil colpo m'attende? Qualcun nuovi dritti su teimpose! Si, partiam, pruzaincita. Che sento! Qui rimaner? fra questa gente... chealsuo disprezzo ci connó! Tremar cheil mi ster non si sveli repente, cheil lor tempio eil suol macchiò?! No! mai! Tu m'hai rinnegato! Ahimè, perdutoio l'ho! ! Del tesoro la traccia perdei. Spietatiimploro invan gli dei. Vien!... mio sostegno! vien... mio fedel compagno! Tu confidente sol d'ogni lagno, rimania me... Guida mi lunge di Niula mia man ti tolAh... guidami lunge, lunge di Niunoalla mia man ti tolColà colà ch'io mi volga, nei boschiovei videil di. ! Nomato pur fui cosi. Dov'èegli mai? Guerriero, offrimiun pane! Lungo viaggio m'attende... Riede? o numi! Dunque ci vive? non m'obbliò! Qual gioja!tròabbracciarlo! Verrà? Commossoal mio richiamo? L'umil capannaad abitar? Ch'io te ne possa ringraziar! Guidami guidamial sendel mio figliuolo! Ch'ei sempre m'ama, ch'ei m'ama mai non dubitai. Paterno cor gli per dona, scorda ogui duolo, poichè d'amor non si spense in lui la face mai. Ch'io lo stringa frale bracciaafflittoè pur di me al par. Ciaffrettiamo! priach'io giaccia, quegioja ad incontrar! Vieni! Egli m'ama, egli mama, meldice il cor Eraun sognoil mio dolor! Sogno fu. Vieni, vieni! ch'egli m'ama! diceil cor. Vieni vieni! Ciaffrettiamo pria ch'ei giaccia, questa gioja quegiojaad incontrar. Vien, egli m'ama, mel diceil cor, mel diceil cor. Ei m'amaancor ei m'amaancor.

I.\nI.

Ciszej! uspokój się mój Ojcze! Dosyć jednego słowa By mnie jak i ciebie zabili bez litości! Ostrożnie ztajemnilub biada naszym dniom! Ah ojcze! wprzód wysłuchaj mnie Gdym zerwał pęta tej groce ziemi, Gdy wrogi pierzchły zjej uroczych błoń Kwiatami zołtarza Kryszny zdjętemi Młoda kapłanka wieńczyła skroń. Ja pokochałem zyskałem jej serce, Dziś mamy na wieki poczyć się. Zostań i zataj kto syn twój i ty. Starośći twojej odbędziemy podpoWdostatku ci nie znanym upłynam dni. Mój Ojcze... Przez litość zostań! Mój Ojcze drogi... Co on mówi? przekleństwo mi!! Co pomam? Twój syn powróci, Mów ciszej! idź zwolna przedeA nie mów kto jesteś bo syn twój zginie. Gdzie palmowe bogówtynie tam przyjdzie Idamor po ciebie wnoc ciemTak! Tak! Tak tak! Więc już ostatnia zabrzmiała godzina Echem przed wczesnej śmierci wsercu mem! Los przypomina Że radość była snem, Że moja radość była snem, źe moja radość snem.

Voix 4

Taci! oh guai sealcun c'intende! Una parola sola, chea casoin orecchie cader potria curiose, di libertào di vientrambi priveria! Ma pur m'ascolta padrein pria. Di questo suol allor chenimico le schiere minacciose debellai, qual sacro di Krisna quol usoantico, Vergin del tempio m'inconó. Qualeuna dea l'ae poi neottenniil core. Entr oggiall'al tar la popalmar. Resta, eascondiad ognun chi siam noi. Conforto troverail'etade al peAl fianco mio do vizie gioitu puoi. Mio padres. Deh resta per pietà! Mio padrea mato! Che maidice? Maledizion!! Che famè? Tuo figlio riede. Sommesso di lui favelliaNon dir chi tu sia,o egli cadeucciso. Làove s'ergon al padiso le palme gi ganti, t'e datoincontrarSi! Si. Si, si! Dunque per me l'orae strema già s'appressa. Presagoil cor m'angeun brivido feral! L'almaaffrantae oppressa, torturaun' ansia mortal. Si, m'angeun brivido feral, m'opprimeun' ansia mortal.